Wzrasta zachorowalność na „podwójną” cukrzycę

MKC

Coraz częściej u otyłych dzieci i młodzieży lekarze diagnozują jednoczesne występowanie objawów cukrzycy typu 1 oraz typu 2. Stwierdza się u nich nie tylko insulinooporność i zaburzenia gospodarki węglowodanowej – co wskazywałoby na typ 2, ale także dodatnie przeciwciała, charakterystyczne dla cukrzycy insulinozależnej.

fot. FreeDigitalPhotos.net
Już co dziewiąte dziecko na świecie jest otyłe. Otyłość i nadwaga u dziecka pociąga za sobą wiele negatywnych skutków zdrowotnych, w tym występowanie tzw. zespołu metabolicznego, a także trudnej do leczenia „podwójnej” cukrzycy. Według danych amerykańskich, 30 proc. tamtejszych dzieci z cukrzycą choruje na cukrzycę mieszaną.

„Podwójna” cukrzyca, nazywana też cukrzycą mieszaną bądź hybrydową, oznacza, że pacjent ma zaburzenia w produkcji insuliny przez trzustkę (charakterystyczne dla cukrzycy typu 1), a na domiar złego, komórki budujące tkanki jego ciała są insulinooporne (co jest cechą cukrzycy typu 2). Cukrzyca mieszana zazwyczaj rozwija się u dzieci, które w wyniku predyspozycji genetycznych chorują na cukrzycę typu 1, ale wskutek nadmiernej masy ciała z czasem dochodzi u nich również do wytworzenia się insulinooporności tkankowej. Niekiedy, bywa odwrotnie – u otyłych dzieci dotkniętych cukrzycą typu 2 może rozwinąć się cukrzyca typy 1 o typowym dla niej, autoimmunologicznym charakterze. Według, tzw. hipotezy akceleracji (lub przyspieszenia), otyłość zmusza trzustkę do wytwarzania dużych ilości insuliny, co prowadzi do wyniszczenia komórek beta i rozwoju choroby autoagresywnej.

Cukrzyca mieszana jest trudna do zdiagnozowania i jeszcze trudniejsza do leczenia. W przypadku klasycznej cukrzycy typu 1 konieczna jest bowiem insulinoterapia, podczas gdy leczenie farmakologiczne cukrzycy typu 2 standardowo zaczyna się od stosowania leków doustnych. Nie ma jasności, która strategia terapeutyczna jest najkorzystniejsza w przypadku cukrzycy podwójnej i czy nie byłoby wskazane zastosowanie ich obu jednocześnie. Efektem ubocznym stosowania insulinoterapii jest wzrost masy ciała, który z kolei przyspiesza rozwój cukrzycy typu 2 – to tylko jeden z dylematów, przed jakim staje lekarz opiekujący się dzieckiem z cukrzycą hybrydową.
Pewne jest natomiast, że bezwzględnie konieczne jest jak najszybsze wdrożenie u dzieci z cukrzycą mieszaną modyfikacji stylu życia – zmiana diety oraz wdrożenie regularnego wysiłku fizycznego.