Krępujący problem wielu pań

Joanna Rawik

Nietrzymanie moczu znacznie obniża jakość życia kobiety. Wpływa na jej stan fizyczny, psychiczny, doznania somatyczne, poczucie zadowolenia z codziennych aktywności. Zaburza wiele obszarów codziennej aktywności kobiety, dlatego nie należy go lekceważyć.

Nietrzymanie moczu znacząco wpływa na obniżenie poczucia własnej wartości i atrakcyjności seksualnej. fot. Archiwum
Nietrzymanie moczu to niekontrolowany, mimowolny wycieku moczu, pojawiający się w momencie wysiłku fizycznego, kaszlu, śmiechu, kichania, uprawiania sportu. Zaczyna się od popuszczania pojedynczych kropli moczu np. podczas uprawiania sportu czy wysiłku fizycznego np. podnoszenia przedmiotów. W nasilonym stadium wyciek moczu pojawia się w trakcie chodzenia, a nawet przy zmianie pozycji ciała, czy w spoczynku.

Główną przyczyną nietrzymania moczu jest znacznego stopnia osłabienie mięśni oraz więzadeł dna miednicy. W pojedynczych przypadkach patologia dotyczy osłabienia mięśni zwieraczy cewki moczowej. Pojawienie się jednorazowego popuszczania moczu nie wymaga diagnostyki. Jednak w przypadku nasilenia się dolegliwości diagnostyka i leczenie stają konieczne.

Wstydliwy temat

NTM stanowi problem socjalny, higieniczny, dotyczy również sfery seksulanej. Dwa razy częściej występuje u kobiet  (zwłaszcza starszych i niesamodzielnych), niż u mężczyzn.  Według statystyk w Polsce objawy NTM wymagające terapii występują u 4 milionów osób. Około 75 proc. kobiet z NTM nigdy nie konsultowało się z lekarzem, te które zdecydowały się na wizytę zwlekały około 3 lat od pojawienia się pierwszych objawów NTM.

Problem z nietrzymaniem moczu jest problemem natury intymnej, związanym z poczuciem wstydu, skrępowaniem przed rozmową na ten temat. Pacjentki mają bardzo dużo oporów przed przyznaniem się do schorzeń związanych z nietrzymaniem moczu. Według badań nie mają odwagi porozmawiać z lekarzem pierwszego kontaktu, internistą czy ginekologiem. Niepytane o ten problem podczas wizyt u lekarza, bagatelizują go i nie przyznają się do jego uciążliwości. Wstydzą się same zapytać o możliwe sposoby leczenia.

I choć problem nietrzymania moczu, nie jest przypadłością zagrażającą życiu pacjentek, powoduje wiele powikłań natury psychicznej.

„Pomimo tego, że Polacy słyną z umiłowania do rozmów na temat chorób, różnego rodzaju przypadłości, okazuje się, że nietrzymanie moczu stało się współczesnym tematem tabu. Kobiety przypisują zmiany procesom starzenia się i nie bardzo wierzą również w skuteczność metod leczenia nietrzymania moczu. Nie rozmawiają o nim również z najbliższym otoczeniem. Ukrywają go przed partnerem seksualnym, bojąc się odrzucenia, ośmieszenia, stają się oziębłe, wycofane i tym samym pogłębiają w sobie poczucie odrzucenia i wyobcowania” –  ocenia psycholog  Agata Ejsmont z Centrum Psychologicznego „Homini” .

Według badań ankietowych nietrzymanie moczu znacząco wpływa na obniżenie poczucia własnej wartości i atrakcyjności seksualnej.

„Obawa odkrycia przez partnera nietrzymania moczu powoduje, że kobiety świadomie rezygnują z seksu, co w konsekwencji prowadzi do rozluźnieniem więzi psychicznej oraz obcości emocjonalnej” – dodaje ginekolog dr Beata Sterlińska-Tulimowska.

Z rozmów z ginekologami/ seksuologami wynika, że kobiety borykające się z NTM obawiają się, że podczas stosunku może dojść do bezwiednego wycieku moczu, partner zwróci uwagę na nieprzyjemnych zapach, poplamioną bieliznę czy zmiany skórne spowodowane kontaktem moczu z błonami śluzowymi zewnętrznych narządów płciowych.
„NTM kobiety uważają za objaw starości i upośledzenie intymnej strefy ciała. W efekcie – czują się starsze niż na to wskazuje ich metryka i niepełnowartościowe jako kobiety” – podkreśla ginekolog.

Niewiedza o sposobach leczenia problemów z nietrzymaniem moczu powoduje, że kobiety godzą się ze swoim stanem zdrowia i nie starają się szukać pomocy u specjalistów, skazując się tym samym na bardzo niski komfort funkcjonowania i szereg problemów psychicznych, które mogą towarzyszyć im do końca życia.

Oto jak NTM wpływa na trzy podstawowe sfery życia kobiety:

•    sfera rodzinna – zmiana trybu i stylu życia rodziny, zmiana aktywności seksualnej pacjentki (zazwyczaj jej obniżenie), wydatki związane z zapewnieniem higieny osobistej kobiety,
•    sfera zawodowa – zmiana planów zawodowych, ograniczenie życia zawodowego, opracowanie grafiku pracy z uwzględnieniem wyjść do toalety, rezygnacja z pracy,
•    sfera społeczna – ograniczanie kontaktów społecznych i towarzyskich, alienacja, wyobcowanie.